Home

Het onderstaande verhaal heb ik afgelopen weekend al geschreven, maar door gebrek aan (goed) internet, kan ik het nu pas plaatsen :) Enjoy! Binnenkort meer over deel 2 van mijn avontuur in het mooie Ethiopië.

----

Veel mensen zeggen tegen mij: "goh, dat zou ik zelf ook wel eens willen, maar..." gevolgd door een hele rits aan excuses of aan een enkele reden waarom het misschien toch niet zo handig is. Gezien het feit dat Be More jaarlijks zo'n 700 (!) vrijwilligers uitzendt, kun je je voorstellen hoe vaak dezelfde gesprekken plaatsvinden. Ik zeg: "Twijfel niet langer en kom in actie!"

Maak een eerlijke reis!

Mijn tweede reis naar Uganda was in meerdere opzichten leerzaam. Ten eerste omdat het gedeeltelijk een werkbezoek was en ik daar natuurlijk heen ging om meer inzicht te krijgen in hoe de projecten zich ontwikkelen, wat er speelt onder vrijwilligers en om met mijn collega te overleggen hoe we onze partners kunnen blijven steunen in de toekomst. Daarbij maak ik elke keer ook weer een persoonlijke ontwikkeling door en voel ik mij na een bezoekje aan Afrika een veel rijker persoon. 

Partnerdag

Toen ik met Anthony, de projectleider van het project Lwengo, meemocht naar een vrouw die moeite had met bevallen en transport naar het ziekenhuis nodig had, was dat het enige wat ik wist. Me niet echt op me gemak voelend in het kleine huisje met te veel mensen, stond ik dan ook – eenmaal bij het huis aangekomen - al snel weer buiten. Maar de voedvrouw komt achter me aan, overhandigt me zonder iets te zeggen een bundeltje lakens en verdwijnt weer naar binnen. "O nee, het zal toch niet waar zijn...", was het enige wat door me heen schoot... Maar gelukkig, iets in het bundeltje beweegt en als ik voorzichtig een puntje van een laken oplicht, zie ik een klein kindje. Het lijkt al een paar uur oud, gewassen en op het eerste gezicht gezond. Nog perplex van het feit dat ik daar alleen buiten sta met een pasgeboren slapend kind op mijn arm en niet begrijpend wat de bedoeling is, komt de moeder naar buiten met een nog wel erg dikke buik.

Vorig jaar werd ik verliefd... op Uganda. Het voelt dan ook fantastisch en eigenlijk té normaal om terug te zijn. Voor mij is dit land niet alleen 'de parel van Afrika', maar voelt het intussen als een tweede thuisland. Een thuis waar ik altijd heen kan, waar ik me totaal op mijn gemak voel en waar ik intussen heel wat dierbare vrienden heb opgedaan. 
 
“Good friends are like stars.... You don't always see them, but you know they are always there”
 
Steve

Tijdens het schrijven van het vrijwilligersprogramma voor BFFF, heb ik eindelijk de tijd om wat foto's te uploaden. Daar heb je, met de snelheid van dit internet, nogal wat geduld voor nodig namelijk... Maar heerlijk in het zonnetje voor Jeroen's huis, hoor je me nog steeds niet klagen. 

Een kleine selectie uit de honderden foto's die ik de afgelopen weken heb gemaakt, om jullie een indruk te geven van hoe het hier is. Wie meer wil zien, moet maar snel langskomen na 16 juli :)

Enjoy!

Ontwikkelingswerk is niet altijd makkelijk. Je werkt met mensen uit een andere cultuur en door de vele negatieve verhalen, snappen mensen in je eigen omgeving niet altijd even goed wat het inhoudt om je in te zetten voor projecten en mensen die zo ver weg wonen. Maar er zijn momenten waarop je weet waar je het allemaal voor doet. Het is prachtig om zelf een goed gevoel te krijgen van wat je doet, maar nog fantastischer is dat je weet dat het deel uit maakt van een groter geheel. Om te horen en – hier weer met eigen ogen – te zien, hoe de mensen en de projecten waar je mee samenwerkt, groeien. Ieder op zijn eigen manier.

Geluk zit in de kleine dingen…


Jaja (Ugandees voor oma)

Gisteren belde collega Yvette naar Uganda met een super leuk nieuwtje: Dit weekend toont NOS Studio Sport een reportage over ons project Umthombo en de impact van het WK voetbal op straatkinderen. Kijk allemaal op zondag 27 juni, 18:15, Ned1.



Terwijl er druk gevoetbald wordt in de grote steden van Zuid-Afrika, worstelen de straatkinderen met de gevolgen van het WK. De politie veegt letterlijk de straten schoon, door middel van round-ups. Tijdens deze klopjachten worden de kinderen mensonterend behandeld; de politie neemt hun bezittingen af, slaat ze in elkaar en laat ze vervolgens ver buiten de stad op straat achter, vaak zelfs zonder voedsel of kleren. 

Afrikaans voetbal kijken, op zijn Afrikaans
Bij het lokale toprestaurant dat ‘Ten Tables’ heet – inderdaad: ze hebben 10 tafels – verzamelen veel vrijwilligers die in de buurt van Masaka verblijven, zich ’s avonds en in het weekend. Om te pokeren, om film te kijken, om een biertje of een wijntje te drinken. En… om voetbal te kijken… Hier hebben we maandag dan ook de wedstrijd Nederland – Denemarken gekeken met ongeveer 15 vrijwilligers die die middag vrij hadden bij hun project. Toen na 3x stroomuitval bleek dat de mixer net iets te veel elektriciteit nodig had, werden er geen vruchtensapjes meer besteld en konden we Nederland gewoon 2-0 zien scoren. Het resultaat: een leuk feestje!
 
Dagje stenen maken & Engelse les geven

Vanaf het moment dat ik mijn eerste stappen op Ugandese bodem zette, voelde het geweldig. Alle gedachtes die de afgelopen tijd door mijn hoofd spookten of het wel okay was om juist in deze periode te gaan, vervlogen meteen. Misschien was het de geur of waren het de vriendelijke mensen. Misschien was het gewoon het gevoel om weer in Afrika te zijn.
 
Het begon als een grap op het terras onder het genot van een paar wijntjes, maar ongeveer anderhalve week voordat ik zou gaan, besloot Kim om met me mee te gaan. Inmiddels verblijven we al weer een week in het huis van Jeroen, mijn collega die hier in Masaka woont. De dagen vliegen voorbij, we hebben ontzettend veel lol en het lijkt alsof we hier al weken zijn. 
 
Stel je voor...

Inmiddels is mijn koffer weer uitgepakt, maar in mijn hart blijven voor altijd de mooiste souvenirs: de herinneringen aan al die lieve kids en al die krachtige mensen die ik heb ontmoet. Aan al die lachjes, al die snotneusjes, al die kleine armpjes om je heen. Aan al die dankbare woorden, aan al die mooie ogen die zo diep zijn doordat er zo veel gruwelijkheden achter schuilen..

Inmiddels ben ik weer bijna twee weken in Nederland.. Velen vragen me of ik niet heel erg moet wennen. Ja en nee. Ja, omdat het hier zo veel anders is dan in Zuid-Afrika. Nee, omdat het de derde keer is dat ik de omgekeerde cultuurschok meemaak en ik intussen wel zo realistisch ben dat ik weet dat dit Nederland is en Zuid-Afrika een totaal ander land. Twee landen die je niet met elkaar kunt vergelijken, met beide veel mooie kanten, maar ook dingen die zo veel beter kunnen. Je kunt ze niet met elkaar vergelijken, dat gaat gewoonweg niet.

Velen van jullie kennen het project Bobbi Bear inmiddels wel van de vele keren dat ik er over heb verteld of misschien wel van de documaire Door de Ogen Van (kies voor Olpheart den Otter om de docu te bekijken). We mochten een aantal dagen meekijken bij dit geweldige project. 
 

Als bedankje naar Tamara toe omdat we in haar gezellige appartement mogen verblijven en omdat het ten slotte ook onze vakantie is, besloten we afgelopen weekend weg te gaan. En wel naar een land dat totaal omsloten wordt door Zuid-Afrika: Lesotho. Door het prachtige berggebied ‘Drakensberge’ hebben we uren gehobbeld tot we uiteindelijk ons onderkomen vonden: een huisje midden in de bergen waar een liefdevol gezin plaats heeft gemaakt om wat gasten te ontvangen. Zonder electriciteit, geen douche en een primitieve wc deed het me erg denken aan mijn tijd in Indonesië. We hebben er een heerlijke tijd gehad: traditioneel dansen, eten rondom een olielampje, kletsen bij een kampvuur… Wat een rust en wat een lieve mensen, het leek wel of we er al dagen waren.  

Het is al weer meer dan een week geleden dat we de tijd hebben gehad om wat te schrijven. Inmiddels hebben we afscheid genomen van onze lieve gastouders en het vliegtuig genomen naar Durban. Naar onze andere collega in Zuid-Afrika: Tamara. Maar… Let’s start at the beginning: het laatste dagje PE.  

Ithemba & Thamsanqa
We hebben nog een dagje meegedraaid op Ithemba – dagopvang voor gehandicapte kinderen - en aansluitend een deel van de kinderen mee naar huis gebracht. Alhoewel een ‘huis’ voor sommige krotjes een groot woord was…
Daarna hebben we nog een kijkje genomen bij een van de andere huizen van Thamsanqa. Ik heb me weer even een klimrek gevoeld, maar wat een geweldige kids weer..!  

Foto’s 1 t/m 5 

Vrijwilligersdag Durban

Zoals beloofd weer een verslag van de andere projecten. En ook een verhaaltje over ons leuke weekend. Wat bestaat het leven in Zuid-Afrika toch uit uitersten... 

Ready 4 Life – Back 2 School
De naam zegt het al: het doel van dit project is de kinderen (terug) naar school te krijgen. Het project werkt in Helenvale, een wijk die niet bepaald bekend staat als een van de beste in Port Elizabeth. Het percentage kinderen dat er niet naar school gaat, is er erg hoog. Aangezien onderwijs een van de belangrijkste middelen is om een land zichzelf te laten helpen, is dit project – zeker in dit gebied – geen overbodige luxe.